Arıburnu Taarruzu 19 Mayıs 1915 | 2.Bölüm

Yaralılar ve Cesetler’in Taşınma Süreci Başladı

Yaralıların ve cesetlerin taşınması sırasında iki tarafın askerleri arasında kısa zamanda bir sempati oluşmuştu. Askerler el işaretleri ile konuşmaya başladılar. Elbiselerinden kopardıklan düğmeleri Türk askerine veren yabancı askerler, bunun karşılığında kendileri için birer harp hatırası istiyorlardı. Zaman ilerledikçe savaş meydanı adeta bir şenlik alanına dönmüştü. Biraz önce birbirini öldürmek için uğraşan taraflar şimdi karşılıklı sigara ikram ediyor, yanm yamalak bildikleri İngilizce ve Türkçe ile birbirlerini anlamaya çalışıyorlardı.

Şehitlerimiz Gelmeye Başladı

Ancak düşman siperleri önlerinden sıra sıra gelen şehitlerimiz bir anda bu neşeli havayı dağıttı. Havanın çok sıcak olması nedeniyle kokmaya başlayan şehitlerin defni için acele bir şekilde hazırlıklar başladı.
Fahrettin Bey bu ortamda kolonya döktüğü mendilini burnuna kapatarak gezdiğini anlatarak, Ingilizlerin ateşkes isteme nedeninin de aslında insani sebeplerden dolayı değil, cesetlerin kokusu yüzünden olduğunu yazmıştır.

Cesetlerin Kokusu Rahatsız Etmiş

“İşte o vakit anlaşılmıştı ki, İngilizleri ateşkes isteğine mecbur eden şey bu kokudur. Şüphesiz yaralıların iniitileri de bir sebebi ama gerçek sebep İngiliz siperlerinin önlerinde yığılan cesetlerin kokuşması olmuştu. Zavallı şehitçiklerin süngü ile yapamadıldarım cesetlerinin kokusu ile yapmak istiyorlarmış gibi bir hal.Eğer ateşkes yapılmamış olsaydı ihtimal ki İngilizler bu kokudan siperleri bırakıp kaçmak zorunda kalacaklardı.”

Tekrar Ateş Emri Verildi

Ateşkes hattında cesetleri kaldırma işi saat 16.00’ya kadar sürdü. Işlerini bitiren askerler yavaş yavaş siperlerine çekilince meydanı derin bir sessizlik kapladı. Bir anlık duraklamadan sonra Esat Paşa topçu bataryalarına ve piyadelere ateş emri verdi. Karşı siperlerin de karşılık vermesi ile meydan yine toz, duman, barut ve ölüm kokusu ile gerçek kimliğine büründü.
24 Mayıs mütarekesi savaşan tarafların birbirlerini tanımaları için adeta bir fırsat olmuştu. Daha önce tek amaçları sadece birbirlerini öldürmek olan iki rakip taraf şimdi karşı tarafın da insan olduğunu anlamaya başlıyordu. Özellikle Anzak tarafında İngilizler tarafından derin bir Türk nefreti oluşturulmuştu. Bu ilk karşılaşma Türklere karşı mevcut olan nefretin ortadan kalkmasına, hatta garip bir saygının gelişmesine neden oldu.

Anzak Askerleri Farkına Vardı

Anzak askerleri Türk’ü aşağı yukarı bir aydır muharebe sahasında görmüşler ve kendilerine tanıtılmış olduğu gibi olmadıklarını artık anlamışlardı. Şimdi ise onunla ahbaplık edenler, bu cesur ve kahraman askerlerin, aynı zamanda, kendileri gibi normal bir insan olduğunu da fark ediyordu.
Birbirlerini öldürmeye azmetmiş iki taraf arasında tuhaf bir sevgi ve hürmet belirmeye başladı.

Çanakkale’ye savaşmaya gelen bir Yeni Zelandalı savaş başladıktan iki ay sonra duygularında ki değişimi şöyle anlatıyordu;

“Türklere hiç bir düşmanlık hissi beslemediğimin farkına vardım. Aslında hiçbirimiz beslemiyorduk. O artık bizim için Johnny Turk veya Joe Turk idi. Yani adeta bir dert ortağı olmuştu.”

Yazının önceki kısmını okumak için tıklayın ..>> Arıburnu Taarruzu 19 Mayıs 1915 | 1.Bölüm

Yazar Hakkında

Yorum Yapın