25 Nisan 1915 – Önce Çanakkale’ye Sonra İstanbul’a

General Taarruz İçin Planlar Yaptı

General Hamilton, Gelibolu Yarımadası’nın güneyinde bu­lunan ve stratejik açıdan çok önemli bir mevki olan Alçıtepe’yi ele geçirmek için Seddülbahir ve çevre kıyılarına çıkarma yap­mayı uygun görmüştü. Alçıtepe düşerse Kilitbahir de düşecek, böylece Türk topçusunu arkadan vurabileceklerdi.

14 Nisan 1915’te General Hamilton, General Hunter Weston’la çıkarmanın gündüz mü gece mi yapılmasının daha uygun olaca­ğını görüştü. Weston gündüz yapılmasının daha uygun olacağını düşünüyordu. Çünkü çıkarma yapılacak sahillerin kıyı ve dip ya­pısı hakkında hiçbir bilgileri yoktu. Gece yapılacak operasyonda yaşanacak bir panik büyük kayıplara sebebiyet verebilirdi.

Çıkarmanın günün ilk ışıkları ile yapılmasına karar veren Ha­milton ve Weston tarih olarak da 23 Nisan’ı düşündülerse de son­radan hava şartlarının uygun olmaması nedeniyle 25 Nisan’ı ter­cih ettiler. Harekâtı yapacak 29. İngiliz tümeni için X,W,Y, V ve S harfleri ile kodladıkları 5 ayrı çıkarma noktası tespit ettiler. İngiliz plan kodlarına göre bu bölgeler S: Hisarlık, V: Ertuğrul Koyu, W: Teke Koyu, X: İkiz Koyu, Y: Zığındere kumsalları idi.

Çıkarma’nın Hedefleri

Çıkarmada gerçek hedefler Seddülbahir ve Kabatepe, şaşırtma hedefleri ise Saros Körfezi, Kumkale ve Beşige idi. Bu şaşırtma hedefleri Liman Von Sanders’in çok önem verdiği yerlerdi. Müttefikler de Sanders Paşa’nın bu düşüncesinden haberdar idiler. Buralara gösteri çıkarmaları yaparak, asıl çıkarma noktalarını gizlemek istiyorlardı.
Liman Von Sanders’in elindeki kuvvetlerin çoğunu ısrarla Saros Körfezi ve Kumkale’de tutmak istemesi bu tuzağa düştüğünün göstergesi idi.
Kendisini bu konuda sık sık uyaran Türk subayları ile sert tartışmalara giren Sanders Paşa savunma yerleşim planında değişiklik yapmadı. Ancak çıkarmanın ilk saatlerinde yanıldığı ortaya çıktı.
Von Sanders savunma hatlarını boğaza girecek donanma ateşinden korunmak amacıyla sahillerden geriye kurmayı, elindeki sayıca çok da yeterli olmayan askeri gücünü de karaya çıkan müttefik ordularının yayılma durumuna göre esnek bir şekilde kullanmayı planlıyordu. Çıkarma yapılması muhtemel sahil şeridinin uzunluğu düşünülürse bu plan mantıklı gözüküyordu.
Ancak Türk subayları düşmanın karaya çıkıp tutunmasına izin verecek bu’planı hiçbir zaman benimsemediler. Düşman kuvvetlerinin en zayıf olacakları an çıkarma anı idi. Bu aşamada zaten hemen hemen belli olan çıkarma bölgelerine güçlü bir yığınak yapılarak daha çıkarma esnasında savunma yapılmalıydı.

General Ian Hamilton’ın Yayınladığı Bildirge

Türk komuta kademesinde bu çekişmeler yaşanırken 21 Nisan’da Müttefiklerin Akdeniz Seferi Kuvvetler Komutanı General Ian Hamilton, Çanakkale Harekâtı’na katılacak İngiliz ve Fransız askerleri için bir bildiri yayınladı:

İşte O Sözler

“Fransa’nın ve Kral’ın Askerleri! Modern zamanların benzerini görmediği, büyük ve tehlikeli bir macera bizleri bekliyor. Donanmadaki arkadaşlarımızla birlikte, düşmanın gıkarmada gerçek hedefler Seddülbahir ve Kabatepe, şaşırtma hedefleri ise Saros Körfezi, Kumkale ve Beşige idi. Bu şaşırtma hedefleri Liman Von Sanders’in çok önem verdiği yerlerdi. Müttefikler de Sanders Paşa’nın bu düşüncesinden haberdar idiler. Buralara gösteri çıkarmaları yaparak, asıl çıkarma noktalarını gizlemek istiyorlardı.

Yazar Hakkında

Yorum Yapın